Meet Gavern - Free Joomla! 3.0 Template

Maandag 23 mei – opnieuw een dag die een blogje meer dan waard is. Vandaag de eerste kennismaking met het eerste huis waar ik aan mee ga bouwen. 6.15 gaat de wekker. 6.30 aan het ontbijt. Weer de inmiddels bekende noedels en een gebakken eitje. Dan om 7.30 de bus in. De groep is inmiddels verdeeld in 2 groepen die elk bij een ander gezin aan slag gaan. Na een busreis van een uur arriveren we eerst bij een soort van gemeentehuis. Geheel in de Vietnamese socialistisch/communistische stijl die je hier bij veel overheidsgebouwen ziet. We worden zowaar ontvangen door de “vice-chairman of The community”, zeg maar een soort locoburgemeester. We worden in het vietnamees welkom geheten een uitgebreid bedankt voor onze komst. Dat is in ieder geval wat de vertaling van onze begeleider Cuong er van maakt. Blijkbaar ziet men dit toch wel als iets bijzonders. Het is in ieder geval weer een ervaring die mag worden bijgeschreven. Dan is het moment aangebroken waarop we de bouwplaats en het gezin gaan ontmoeten waar we voor gaan bouwen.

De namen ben ik helaas als weer kwijt. De Vietnamese vrouw en haar echtgenote, beide rond de 40, vonden het allemaal wel spannend. Zoals zo vaak straalde de bescheidenheid er van af. Het moet ook voor hen iets speciaals betekenen. Toen we bij elkaar gingen staan voor een groepsfoto en ook de heer en mevrouw des huizes werd gevraagd om er bij te komen staan was de emotie wel heel duidelijk op het gezicht van vooral de man af te lezen. Veel woorden werden niet besteed. Na kort voorgesteld te zijn aan de 2 bouwvakkers, en de Habitat-medewerker die ons met de bouw begeleiden konden de handen uit de mouwen. Eerst maar eens een lesje cement maken. Vier afgestreken kruiwagens zand, 1 zak cement en water op het gevoel moet een specie van de juiste samenstelling opleveren. Er blijkt veel cement nodig, dus dit klusje gaat de hele dag in verschillende groepjes door De plaatselijke bouwvakkers zetten de hoeken uit en spannen de lijntjes. Dan gaan we zelf aan de slag met troffel en spijs. Het metselen zelf valt erg mee. Als je eenmaal de slag te pakken hebt ziet het resultaat er hoopgevend uit. Een duim omhoog van de bouwvakkers bevestigt dat. Wat wel tegenvalt is de warmte. Ik krijg zowaar begrip voor het gevoelsmatig langzame werktempo van de bouwvakkers. Ik merk al snel dat het te hard gaat. Door de warmte gaat het gewoon niet sneller. Regelmatig ook even pauzeren en vooral veel drinken is het credo. Buddy Rahana houdt het wel in de gaten. Een ander klusje is het in een lijntje, al overgooiend, verplaatsen van stenen van de wegkant naar het huis in aanbouw. Een gezellige bezigheid, vermoeiend, maar bron van hilariteit voor de omgeving. Over belangstelling hebben we niet te klagen. Het eerste uur stond de weg al snel vol met buurtbewoners die het allemaal ook wel eens wilden zien. Vooral de kinderen vinden het prachtig. Al helemaal als je ze aanspreekt, of een foto van ze maakt. Die foto’s is toch al zo wat. Ons was duidelijk gemaakt dat we altijd eerst moeten vragen of je een foto mag maken. In de praktijk blijkt het geen probleem. Alleen de oma, een oude, erg fragiele vrouw, moest er niets van hebben. Heeft te maken met de overtuiging dat door zo’n foto een stukje van je ziel wordt weggenomen. De jongeren zien dat niet zo somber, maar oma was steeds direct uit het zicht vertrokken als er een camera zichtbaar werd. Anderen gaan er keurig voor staan. En als je ze dan het resultaat laat zien dan is het gegiechel niet van de lucht, vooral bij de buurvrouwen die natuurlijk ook allemaal even kwamen kijken. Al met al heb ik een erg tevreden gevoel aan dag 1 van het bouwproject overgehouden. De muren zijn al meer dan 1 meter hoog. En bovenal is het gevoel ontstaan dat we echt iets bijdragen, en dat onze aanwezigheid door de mensen daar als heel bijzonder wordt ervaren. Dat betekent veel goeds voor de komende dagen. Stay tuned….

© Meet Gavern - Free Joomla! 3.0 Template 2019