Login
Hoofd menu

Zondag 22 mei 2016, rond 22.00 uur Hoa Binh tijd. Fris gedouched en nog even namijmerend over deze tweede dag van onze bouwreis. Op tv is een Vietnamese versie van X-factor. Een aantal collega’s vertoeven op dit moment in een karaokebar. Het eerste filmpje van de prestaties van Ronald verscheen zojuist al in onze groepsApp. Het was weer een bijzondere dag. De eerste dag (of waren het er twee?) was het om 10 uur verzamelen op Schiphol – inchecken – boarden – 10,5 uur vliegen naar Hong Kong – 2 uur overstaptijd – inchecken – boarden – 2 uur vliegen naar Ha Noi – wachten op de visums – 2 uur in de bus naar Hoa Bin – pfffffff – lunch – 1e stadsverkenning (op de markt is veel levend en dood kleinvee en ook geslachte hond verkrijgbaar) – dineren (inderdaad, met stokjes) en om 21 uur plaatselijke tijd naar bed, redelijk gesloopt. Deze zondag begon, na een heerlijke nacht op een best hard bed, eigenlijk best fit. Bij het ontbijt nu ook de aangekondigde noedelsoep, ter plekke bereid door de kok. Daarna de bus in voor weer nieuwe indrukken van Vietnam. Vanuit de stad met haar door elkaar krioelende brommers en scooters naar het relatief rustige platteland. Het ging langs een provinciale hoofdweg die kilometer na kilometer omzoomd werd door kleine winkeltjes. Meestal bemenst door een of enkele mannen of vrouwen, vaak gehurkt wachtend op de enkele klant die de dag weer goed maakt. Vaak ook mensen in kleine groepjes rustig kletsen. Ondanks de drukte lijkt er nergens echte haast te bespeuren. De tocht gaat over naar meer heuvelachtig, bijna bergachtig gebied met een tussenstop op een lokale markt langs een bergweg. Het uitzicht moet hier prachtig zijn. De mist hield dat echter voor ons verborgen. Op het Marktje vooral etenswaren. Bamboesticks met plakkerige rijst. Gekookte maïskolven en meer eetbaar spul. We denken tenminste dat het eetbaar was, want er werd weinig gekocht. Eigenlijk voelde ik me er niet zo op mijn gemak. Wat voor gevoel moet het zijn voor deze mensen. Een bus met 20 westerse mensen stopt. Stapt uit en loopt wat verloren over de markt. Niemand lijkt echt van plan iets te kopen. Wel is het bekijken en bekeken worden. Wij verbazen ons over hoe het hier toegaat. En andersom voel ik me ook wel een beetje bekeken. Blijkbaar zijn wij ook wel bijzonder voor hen. Het voelt voor mij in ieder geval wat ongemakkelijk. Ik voel me een rijke westerling die weinig terugdoet voor de enorme gastvrijheid van deze vriendelijke bescheiden mensen. Een bijzondere ervaring, en eigenlijk ook wel prettig dat de bus weer verder ging. Hoofddoel van vandaag is een toeristendorpje langs de weg, tussen de rijstvelden. Hier ervaren we van dichtbij de prachtige omgeving. Hier zie je de plaatjes zoals zo ook in de reisgidsen staan. Het wordt bevestigd. Vietnam is een prachtig land. Dat het dorpje verder erg toeristisch was deerde eigenlijk niet. De lunch was heerlijk en verder was het genieten van de natuur en de winkeltjes. Als je wat koopt moet je afdingen zei ons Vietnamese habitat begeleider. Braaf doe je dat dan ook, tot je je realiseert hoe goedkoop alles hier eigenlijk is. Dan voel je je bijna beschaamd dat je van die lage bedragen nog iets af wilt halen. Uiteindelijk gunnen we ze maar de volle prijs. Hebben zij ook een goede dag. Op de terugweg ook nog de grote stuwdam bij Hoa Binh van dichtbij bekeken. Een imposante constructie. Ze kunnen hier echt wel wat. Omdat we nog even tijd hebben voor het diner gaan we nog even met een groepje de stad in. Ook hier worden we best wel weer nagekeken. Het aantal blanke westerlingen is dan ook niet erg groot in deze stad. We hadden wat moeite om een plek te vinden waar ze voor 10 mensen koud bier konden laten aanrukken (probeer dat maar eens duidelijk te maken aan mensen die werkelijk geen enkel woord engels verstaan) maar ook dat is uiteindelijk gelukt. Inmiddels is het al weer na het diner en ik duik er maar eens vroeg in. Heel benieuwd naar wat de dag van morgen ons gaat brengen. Stay tuned.

FacebookG+Twitter