Login
Hoofd menu

Schuttersproat april 2014

Duuvese kermis 2013 was een heel bijzondere kermis. Een kermis die ik van begin tot eind heel bewust heb meegemaakt. Het was me al voorspeld. Frans jongen, dit ga je missen. Ik heb dat vaak moeten horen. En het is ook waar denk ik. En zo gek is dat niet. Voor mij persoonlijk kwam na kermis 2013 niet alleen een einde aan 21 jaar hoofdcommandant van OG. Er kwam ook een einde aan 64 jaar lang een Dieker voorop in de optocht.

Tijdens die laatste dagen in 2013 kwam dat besef regelmatig boven. Onwillekeurig gaan dan de gedachten terug naar het najaar van 1991. Jan Dieker, Ivanhoe, had besloten dat het niet langer ging. Hij zou, na 43 jaar, gaan stoppen als commandant van onze schutterij. Met pijn in het hart. Maar de beslissing was niet echt moeilijk. Hij kon niet meer zelfstandig op het paard komen. En als je door je schutters op het zadel gehesen moet worden dan voelt dat niet meer goed. Dus was het tijd om te stoppen.
Ik zelf was toen een jaar of 14 vendelier en inmiddels al een jaar of 5 bestuurslid van de Gelderse Federatie. Ik zou dus wel zo ongeveer moeten weten hoe het reilt en zeilt binnen de schutterij en tijdens concoursen. Ik kan me niet meer herinneren hoe het ter sprake is gekomen, maar op een of andere manier leek het logisch dat vader Jan door zoon Frans opgevolgd zou worden. Na een avondje praten met de toenmalige voorzitter Tonnie Kersten en penningmeester Jan Wieleman ging de kogel door de kerk. Ik mocht de nieuwe commandant van de schutterij worden.
Voorwaarts mars
Wat volgde was een seizoen lang heel erg goed in de gaten houden wat die commandant daar voorop nou eigenlijk allemaal doet. Als vendelier achterin hoef je alleen maar te volgen. Maar bij de commandant begint het allemaal. Als er geen “Voorwaarts mars” geschreeuwd wordt, dan komt er niets in beweging. Dat begin je je op dat moment allemaal te realiseren. Maar kermis 1992 moest ik er maar klaar voor zijn. En zo gebeurde het. Tijdens het schuttersfeest van 1992 werd het commando overgedragen. Van mijn vader mocht ik het sabel ontvangen van de hoofdcommandant. Een bijzonder moment, niet alleen voor mij, maar zeker ook voor mijn voorganger. En dan dat eerste commando. Schutterij, het geheel, geeft… acht, over de schouder… geweer, voorwaarts…Mars. Van anderen hoorde ik later dat het toch wel heel erg anders klonk dan de commando’s van Jan Dieker. Voor mij zelf telde op dat moment alleen maar dat de schutterij ook echt in beweging kwam. Een heel bijzonder gevoel, dat zal ik nooit meer vergeten.
21 jaar commandantschap
In de jaren die volgden heb ik vele mooie en opmerkelijke dingen mee mogen maken. Natuurlijk waren er de gebruikelijke optredens. Koninginnedag, kringdagen, concoursen en de jaarlijkse kermis. Er waren vele serenades en huldigingen. Pastores en burgemeesters kwamen en gingen. Pik daar maar eens iets uit als je terugkijkt op 21 jaar commandant- schap. Misschien toch een paar dingen. Wie zou er weten dat de commandant tijdens zijn eerste concours in Giesbeek 1993 zijn stem volledig kwijt was. Niet door het harde schreeuwen, maar domweg door de zenuwen. Wie weet er dat Ivanhoe Jan Dieker tijdens zijn laatste concours (Gendt 1992) de grootste moeite had met zijn paard “Ursula”. Na de optocht was hij helemaal “kapot”. En dat voor iemand die kon lezen en schrijven met paarden. En ja hoor, welk paard kreeg onervaren ruiter Frans tijdens het landjuweel 1997? Diezelfde Ursula. Raad maar eens hoe lekker ik me toen voelde. Over paarden gesproken… Tijdens het landjuweel 2002 in Zevenaar trof ik het ook al niet. Al voor de optocht lag ik al naast het paard op het asfalt. Meteen er weer op natuurlijk, maar na 300 meter toch maar besloten de marswedstrijd te voet voort te zetten. Voelt ook niet goed, dat kan ik je verzekeren.
Gelukkig zijn het aantal mindere momenten ver in de minderheid. Hoe trots was ik zelf, en niet minder mijn vader, met mijn eerste prijs voor de beste commandant. Er zouden er nog vele volgen. Hoe kon ik genieten van het jaarlijkse spel met de Bielemannen. Onderweg tijdens de optocht (vergeet niet op het juiste moment links- of rechtsaf te commanderen) maar ook rond het weghalen van de barricades. Hoe mooi was ook de interactie met de schutters met de houten geweren tijdens de kermis. “Zet af… geweer”; En dan de éne tik… (nou ja, bijna dan)… prachtig. En dan dat geweldige gevoel als je hoog te paard omkijkt en ziet dat soms meer dan 300 mannen en vrouwen samen die prachtige optocht neerzetten. Dan kun je terecht trots zijn op Onderling Genoegen.
Meer bijzondere momenten
Dan zijn er nog een paar eenmalige gebeurtenissen die indruk hebben gemaakt. Ooit mocht ik met Koninginnedag één grote Duivense schutterij met schutters en muzikanten van 3 schutterijen en 4 muziekverenigingen commanderen. Daar kwam echt iets geweldigs naar het gemeentehuis. En in mijn laatste jaar mocht ik nog bijdragen aan de ontvangst van onze Koning en Koningin in Duiven. Des te meer bijzonder omdat ik 30 jaar eerder als vendelier ook al bij de ontvangst van Koningin Beatrix in Arnhem mocht zijn. Een heel bijzonder moment was de serenade van de schutterij bij het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders. En op dat moment was ik zelf niet eens in uniform. De presentatie die “mijn” schutterij toen bracht en de emotie die dit teweeg bracht bij mijn ouders maakten dat ik toen, meer dan ooit, voelde dat dit een vereniging is waar je met recht trots op mag zijn.
Geen vaarwel
Waarom stop je dan met het mooiste baantje binnen de schutterij (want dat is het). Het is me vaker gevraagd. Het antwoord ligt in de uitdaging. Als commandant heb ik binnen OG het meeste wel bereikt. Er is een routine ingeslopen en de motivatie om van deze functie nog meer te maken is wat sleets geworden. Als je dat voelt dan is het goed om plaats te maken voor iemand die nog wel tot op het bot gemotiveerd is om er iets moois van te maken. Die motivatie voel ik bij mijn opvolger Theo Bodde. De schutterij kan daar weer een tijdje mee vooruit. Inmiddels is ook bekend dat ik de schutterij natuurlijk niet vaarwel zeg. Daarvoor betekent onze vereniging te veel voor onze gemeenschap en voor mij persoonlijk. Ik heb de kans gekregen om in een andere rol, in een ander pak, met frisse motivatie OG te dienen. Ik zie er naar uit om vanuit het bestuur bij te mogen dragen aan de toekomst van Onderling Genoegen.
Ik dank jullie allen voor 21 geweldige jaren en een bijzonder afscheid als commandant. De vele persoonlijke blijken van waardering van zowel geüniformeerden als ook niet-geüniformeerden maakten Duuvese kermis 2013 voor mij onvergetelijk.
Jullie oud-commandant, Frans Dieker.

FacebookG+Twitter